MalarzeObrazySztukaTechnika

Tempera – najstarsza sztuka malarska

Tempera to najstarsza sztuka malarska, używana w starożytności do wykonywania malowideł naskalnych. Metoda ta ponownie wraca do łask. Malowanie tymi farbami nie wymaga wcześniejszego gruntowania, co pozwala zaoszczędzić sporo czasu. Ponadto farby szybko schną i dobrze pokrywają obrazy ręcznie malowane na płótnie, czy zwykłym papierze. Tempera daje możliwość uzyskania różnych efektów. Zbliżonych do malarstwa olejnego lub akwareli, wybierana była przez artystów do XV wieku. Później traciła na popularności na rzecz malarstwa olejnego, żeby powrócić w XIX stuleciu.

Cechą charakterystyczną malarstwa temperowego jest używanie określonego spoiwa farb, zwanego emulsja temperową. Receptur spoiwa jest bardzo wiele, mieszanina bowiem łatwo łączy się z farbami. Można ją wykonać, dodając do siebie trzy najważniejsze składniki. Pierwsza część tzw. tłusta to olej schnący bądź werniks. Druga – woda lub roztwór wodnistego kleju. Na koniec najważniejszy składnik, czyli emulgator, którego zadaniem jest połączenie wszystkiego w jednolite spoiwo. Najcenniejszym i najczęściej wykorzystywanym przy samodzielnym ucieraniu temper emulgatorem jest żółtko. Jedyną wadą tego spoiwa jest konieczność szybkiego użycia, ponieważ po kilku dniach psuje się i przestaje nadawać do użytku.

Na polskim rynku dawne dzieła sztuki wykonane tą techniką są nie do zdobycia. Z XIX wieku najwięcej jest ikon, które tradycyjnie wykonuje się w tej technice. Tempera była często stosowana przez Zofię Stryjeńską – ”księżniczkę malarstwa polskiego”. Obrazy ręcznie malowane przez Zofię przedstawiały najczęściej tańce ludowe. Charakterystyczne, kolorowe obrazy ukazujące ludowy folklor sprzedają się średnio za 40-70 tysięcy złotych. Innym polskim artystą, który sięgał po temperę, był przedstawiciel awangardy Władysław Strzemiński. Jego prace jednak pojawiały się rzadziej na rynku. Do najbardziej znanych światowych malarzy, którzy stosowali tę technikę można zaliczyć Sandro Botticelliego, Lorenza Frolicha, Leonardo da Vinci, Sasetta.

Tempera była jedną z technik wykorzystywanych przez twórców skupionych na początku lat 80-tych. Klasyczną temperę jako samodzielną technikę malarską spotyka się coraz rzadziej, używana jest najczęściej do szkiców i podmalówek. Klasyczna tempera jest wypierana przez malarstwo akrylowe, być może to jeden z powodów, dla których klasyczna tempera wraz z jej zaletami popada w zapomnienie.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

10 − six =